Według obecnej legislacji i podstawowego podziału na typy odwodnień, wyróżnia się odwodnienia powierzchniowe i wgłębne. Do powierzchniowych metod odwodnienia zaliczyć możemy rowy i muldy przydrożne, ścieki przyuliczne, przepusty, ale i zbiorniki retencyjne. Dzisiaj skupimy się na dostępnych rozwiązaniach budowy zbiorników retencyjnych.
Według Ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. „Prawo wodne", zbiornik retencyjny definiuje się jako sztuczny zbiornik wodny służący gromadzeniu wód (opadowych i roztopowych) w okresach ich nadmiaru, aby mogły służyć w czasie suszy bądź zmniejszając ryzyko powodziowe. Ten ostatni aspekt jest szczególnie podkreślany, gdyż ten typ zbiorników jest „istotnym elementem zarządzania ryzykiem powodziowym".
Skuteczne działanie zbiorników zależy od ich lokalizacji – trafność jej dobrania to klucz do zapewnienia odpowiedniego działania układu. Prawidłowe zwymiarowanie oraz późniejsze wykonawstwo również ma wpływ na sprawne gromadzenie wody przez zbiornik.
Należy jednak wspomnieć o pewnym błędnym podejściu do tematu w kwestii tego, co później ze zgromadzoną wodą się dzieje. Otóż często zbiorniki powierzchniowe retencyjne projektuje się jako odparowujące, co w praktyce niewiele ma wspólnego z prawdą. Wymierne odparowanie wody ze zbiornika w naszym klimacie nie jest możliwe, co często skutkuje tym, że nadmiar wody zgromadzonej w zbiorniku wylewa się. Jest to szczególnie niebezpieczne, jeżeli taka budowla jest zlokalizowana w pobliżu dróg publicznych i wewnętrznych – gołoledzie i mgły powodowane przez zbiorniki retencyjne mogą mieć wpływ na bezpieczeństwo użytkowników drogi.
Kolejnym aspektem, o którym należy wspomnieć jest problem natury ekonomiczno-technicznej – sprawnie działające zbiorniki retencyjne wymagają dużych powierzchni terenu, a ten aspekt niezmiennie od wielu lat pozostaje trudny do rozwiązania z uwagi na postępującą urbanizację.
Skrzynki rozsączające w najprostszej postaci to prostopadłościenna ażurowa konstrukcja o niewielkich wymiarach. Ażurowa powierzchnia sprawia, że woda ma duży kontakt z podłożem, co umożliwia skuteczne jej rozsączanie. Nie jest to jednak dobre rozwiązanie do stosowania pod budowlami drogowymi, gdyż znaczne obciążenia pojazdami poruszającymi się po jezdni może doprowadzić do ich zniszczenia, nawet pomimo zapewnienia znacznego naziomu, co uniemożliwi ich skuteczne działanie. Dodatkowo niemożliwe jest czyszczenie układu bez rozebrania całej konstrukcji, co stosunkowo ogranicza jego funkcjonalność.
W zmodyfikowanej wersji skrzynka posiada również cechy kolektora. Zapewniony jest do niej dostęp od zewnątrz i czyszczenie układu jest możliwe. Zwiększona jest wytrzymałość na obciążenia zewnętrzne, przez co ten typ skrzynek znajduje dużo szersze zastosowanie.
Komory rozsączające (często występujące w formie tuneli rozsączających) to elementy inżynierii sanitarnej służące do podziemnego rozsączania oczyszczonych ścieków lub wód deszczowych (deszczówki) bezpośrednio do gruntu. Stanowią one nowoczesną i wydajniejszą alternatywę dla tradycyjnego drenażu rurowego z kamieniem. Działanie opiera się na magazynowaniu chwilowych nadmiarów wody/ścieków, a następnie ich powolnym przesiękaniu (infiltracji) do gruntu.
Zaletą systemów komór rozsączających nowej generacji, służących do zagospodarowania deszczówki jest oszczędność miejsca. Przez umieszczenie wgłębnych systemów gromadzących wodę deszczową, powierzchnię nad nimi możemy dowolnie zagospodarować – czy to umieszczając na górze ścieżkę pieszą, rowerową czy parking.
Źródła: